Конститутсия барои ташаккули ҷомеаи ҳуқуқбунёд заминаи асосӣ мебошад
АМИТ "Ховар" ·
ДУШАНБЕ, 05.11.2026 /АМИТ «Ховар»/. 6 ноябри соли равон ба қабули Конститутсияи Ҷумҳурии Тоҷикистон 32 сол пур мешавад. Бахшида ба ин сана корманди Комиссияи олии аттестатсионии назди Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон Муҳаммадшариф Бобошоҳзода чунин ибрози назар намуд:
— Конститутсия ҳамчун қонуни асосии давлат дар ҳаёти ҳар як ҷомеа нақши ниҳоят муҳим ва муайянкунанда дорад. Он асосҳои сохтори давлат, низоми ҳокимияти давлатӣ, ҳуқуқу озодиҳои инсон ва шаҳрванд, вазифаҳои шаҳрвандон, инчунин принсипҳои асосии муносибатҳои давлат ва ҷомеаро муайян менамояд.
Маҳз тавассути Конститутсия асосҳои ҳуқуқии фаъолияти давлат ва ҷомеа муайян гардида, барои ҳифзи ҳуқуқу озодиҳои инсон ва таъмини волоияти қонун заминаи устувор фароҳам оварда мешавад. Барои мардуми тоҷик қабули Конститутсияи Ҷумҳурии Тоҷикистон яке аз рӯйдодҳои муҳимтарини таърихи навини ҷумҳурӣ ба ҳисоб меравад.
Ҳамасола 6 ноябр дар Ҷумҳурии Тоҷикистон Рӯзи Конститутсия таҷлил карда мешавад. Ин сана барои ҳар як шаҳрванди мамлакат аҳамияти бузурги сиёсӣ, ҳуқуқӣ, таърихӣ ва миллӣ дорад, зеро Конститутсия ҳамчун санади асосии давлати соҳибистиқлол роҳи рушди ҷомеа ва давлатро муайян намуда, арзишҳои муҳими давлатдориро ҳифз мекунад.
Истиқлолияти давлатӣ барои мардуми тоҷик имконияти бузурги таърихӣ фароҳам овард, ки давлати миллии худро мустақилона бунёд намуда, самтҳои асосии рушди сиёсӣ, иқтисодӣ, иҷтимоӣ ва фарҳангии худро муайян намояд. Пас аз ба даст овардани истиқлолият зарурати ташаккули низоми нави давлатдорӣ ва ҳуқуқӣ ба миён омад. Қонунҳои қаблӣ дигар ба талаботи давлати соҳибистиқлол пурра ҷавобгӯ буда наметавонистанд. Аз ин рӯ, таҳияи Конститутсияи нави Тоҷикистон яке аз вазифаҳои муҳимтарини давлат ва ҷомеа гардид. Зарур буд, ки санади асосие қабул карда шавад, ки истиқлолияти давлатӣ, ҳуқуқу озодиҳои шаҳрвандон, сохтори мақомоти давлатӣ ва муносибатҳои нави ҷамъиятиро ба таври ҳуқуқӣ муқаррар намояд.
Раванди таҳияи Конститутсия дар шароити хеле мураккаби сиёсиву иҷтимоӣ сурат гирифт. Бо вуҷуди мушкилоти мавҷуда, зарурати бунёди давлати соҳибистиқлол ва ҳуқуқбунёд аҳамияти аввалиндараҷа дошт. Ҳангоми таҳияи Конститутсия таҷрибаи давлатдории тоҷикон, арзишҳои таърихию фарҳангии миллати тоҷик ва таҷрибаи пешрафтаи давлатҳои ҷаҳон ба назар гирифта шуд. Дар натиҷа, лоиҳаи Конститутсия омода гардида, барои баррасӣ ва қабули умумихалқӣ пешниҳод карда шуд. 6 ноябри соли 1994 дар Ҷумҳурии Тоҷикистон раъйпурсии умумихалқӣ баргузор гардид ва мардуми Тоҷикистон Конститутсияи Ҷумҳурии Тоҷикистонро якдилона қабул намуданд. Ин рӯйдод дар таърихи давлати соҳибистиқлоли тоҷикон саҳифаи нав боз кард. Чунон ки Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар таҷлили 30-солагии Конститутсияи Ҷумҳурии Тоҷикистон иброз доштанд: «Ин санади таърихӣ ва сарнавиштсоз барои гузоштани асосҳои аркони давлатдории навини тоҷикон, ноил гардидан ба сулҳу субот, ваҳдати миллӣ, дастовардҳои бузурги сиёсиву иқтисодӣ ва иҷтимоиву фарҳангӣ, рушди ҷомеаи шаҳрвандӣ ва ташаккули озодонаи шахс заминаи мустаҳкам ва боэътимоди ҳуқуқӣ фароҳам овард».
Қабули Конститутсия дар роҳи таҳкими истиқлолияти давлатӣ ва ташаккули давлатдории муосири Тоҷикистон аҳамияти бузург дошт. Бо қабули он Тоҷикистон ҳамчун давлати соҳибихтиёр, демократӣ, ҳуқуқбунёд, дунявӣ ва иҷтимоӣ муайян гардид. Ин меъёрҳо моҳияти асосии давлати муосири Тоҷикистонро ифода менамоянд.
Соҳибихтиёрии давлат маънои онро дорад, ки Тоҷикистон сиёсати дохилӣ ва хориҷии худро мустақилона муайян намуда, дар муносибатҳои байналмилалӣ ҳамчун давлати мустақил баромад мекунад. Демократӣ будани давлат дар иштироки шаҳрвандон дар ҳаёти сиёсӣ ва ҷамъиятӣ, эътирофи ҳуқуқу озодиҳои инсон ва иштироки халқ дар идоракунии давлат ифода меёбад. Ҳуқуқбунёд будани давлат маънои волоияти қонун ва риояи он аз ҷониби тамоми шаҳрвандон ва мақомоти давлатиро дорад. Дунявӣ будани давлат яке аз хусусиятҳои муҳими низоми давлатдории Тоҷикистон буда, баробарии шаҳрвандонро новобаста аз муносибати онҳо ба дин таъмин менамояд. Иҷтимоӣ будани давлат бошад, ба ҳифзи иҷтимоии шаҳрвандон ва фароҳам овардани шароити муносиб барои зиндагии мардум равона шудааст.
Яке аз муҳимтарин арзишҳои Конститутсия эътироф ва ҳифзи ҳуқуқу озодиҳои инсон ва шаҳрванд мебошад. Инсон, ҳаёт, қадр ва манзалати ӯ арзишҳои муҳими ҷомеаи муосир ба ҳисоб мераванд. Ҳар як инсон ҳуқуқ ба ҳаёт, озодӣ, дахлнопазирии шахсӣ, шаъну шараф, меҳнат, таҳсил, истироҳат, ҳифзи саломатӣ ва дигар ҳуқуқҳои эътирофшуда дорад. Конститутсия барои ҳимояи ҳуқуқҳои шаҳрвандон заминаи ҳуқуқӣ фароҳам оварда, давлатро вазифадор менамояд, ки барои амалӣ гардидани онҳо шароити зарурӣ муҳайё созад.
Ҳуқуқҳои инсон бо вазифаҳои ӯ дар назди ҷомеа ва давлат алоқаманд мебошанд. Ҳар як шаҳрванд бояд на танҳо ҳуқуқҳои худро донад, балки вазифаҳои худро низ иҷро намояд. Риояи Конститутсия ва қонунҳо, эҳтироми ҳуқуқу озодиҳои дигарон, ҳифзи Ватан, пардохти андозҳо тибқи қонун ва иҷрои дигар уҳдадориҳои шаҳрвандӣ аз ҷумлаи вазифаҳои муҳими ҳар як шаҳрванд мебошанд. Агар ҳар як шахс танҳо ҳуқуқи худро талаб карда, ҳуқуқи дигаронро эҳтиром накунад, дар ҷомеа муносибатҳои солим ва устувор ташаккул намеёбанд. Аз ин рӯ, ҳуқуқ ва масъулият бояд ҳамеша дар баробари ҳам бошанд.
Конститутсия барои ташаккули ҷомеаи ҳуқуқбунёд заминаи асосӣ мебошад. Ҷомеаи ҳуқуқбунёд ҷомеаест, ки дар он қонун арзиши олӣ дошта, фаъолияти давлат, мақомоти давлатӣ, ташкилотҳо ва шаҳрвандон дар доираи қонун амалӣ мегардад. Волоияти қонун маънои онро дорад, ки ҳеҷ шахс ва ҳеҷ мақомот набояд худро болотар аз қонун ҳисобад. Ҳама дар назди қонун баробаранд ва бояд талаботи онро риоя намоянд. Агар қонун эҳтиром карда шавад, дар ҷомеа адолат, тартибот ва суботи иҷтимоӣ таъмин мегардад.
Баланд бардоштани фарҳанги ҳуқуқии шаҳрвандон барои рушди давлати ҳуқуқбунёд аҳамияти махсус дорад. Фарҳанги ҳуқуқӣ пеш аз ҳама аз донистани ҳуқуқ ва вазифаҳои худ, эҳтироми қонун ва муносибати масъулиятнок ба ҷомеа иборат мебошад. Шаҳрванде, ки ҳуқуқҳои худро хуб медонад, метавонад онҳоро аз роҳҳои қонунӣ ҳимоя кунад. Ҳамзамон чунин шахс дарк мекунад, ки истифодаи ҳуқуқҳои ӯ набояд ба ҳуқуқ ва манфиатҳои қонунии дигарон халал расонад. Аз ин рӯ, маърифати ҳуқуқӣ бояд дар байни тамоми қишрҳои ҷомеа баланд бардошта шавад.
Дар ин самт нақши оила, муассисаҳои таълимӣ ва ҷомеа хеле муҳим аст. Тарбияи ҳуқуқии инсон аз давраи кӯдакӣ оғоз меёбад. Кӯдак бояд аз хурдӣ омӯзад, ки қонун чист, чаро онро бояд эҳтиром кард ва ҳуқуқу вазифаҳои инсон кадомҳоянд. Дар муассисаҳои таълимӣ омӯзиши Конститутсия, таърихи давлатдорӣ ва қонунгузории ҷумҳурӣ ба ташаккули ҷаҳонбинии шаҳрвандӣ ва ҳуқуқии ҷавонон мусоидат мекунад. Омӯзгорон бояд ба хонандагон на танҳо донишҳои назариявӣ, балки ҳисси масъулиятшиносӣ, ватандӯстӣ ва эҳтиром ба қонунро низ омӯзонанд.
Ҷавонон ҳамчун насли ояндасози ҷумҳурӣ дар ҳифзи арзишҳои конститутсионӣ нақши муҳим доранд. Ояндаи ҳар як давлат аз дониш, маърифат, ҷаҳонбинӣ ва масъулияти ҷавонон вобастагии зиёд дорад. Ҷавони соҳибмаърифат бояд ҳуқуқу вазифаҳои худро хуб донад, ба Ватан содиқ бошад, қонунҳоро эҳтиром намояд ва барои пешрафти ҷомеа саҳми худро гузорад. Дар шароити рушди босуръати технологияҳои иттилоотӣ ва паҳншавии маълумоти гуногун ҷавонон бояд қобилияти дуруст интихоб кардани маълумот ва таҳлили онро дошта бошанд. Маърифати ҳуқуқӣ метавонад онҳоро аз таъсири манфии зуҳуроти номатлуб ҳифз намояд.
Конститутсия дар таҳкими истиқлолияти давлатӣ низ нақши бузург дорад. Истиқлолият яке аз арзишҳои муқаддаси ҳар як миллат ба шумор меравад. Барои миллати тоҷик соҳиб шудан ба истиқлолияти давлатӣ рӯйдоди бузурги таърихӣ мебошад. Истиқлолият ба халқ имконият дод, ки давлатдории худро мустақилона пеш барад, манфиатҳои миллии худро ҳимоя намояд ва дар ҷомеаи байналмилалӣ мавқеи худро пайдо кунад. Конститутсия бошад, асосҳои ҳуқуқии ин давлатдории мустақилро мустаҳкам намуд. Аз ин рӯ, ҳифзи Конститутсия ва риояи меъёрҳои он ба ҳифзи истиқлолияти давлатӣ низ алоқаманд мебошад.
Дар таърихи навини Тоҷикистон сулҳу ваҳдати миллӣ низ аҳамияти бузург доранд. Сулҳу субот ва ваҳдати миллӣ барои рушди устувори давлат шароити мусоид фароҳам меоранд. Ҷомеае, ки дар он сулҳу оромӣ ҳукмфармост, метавонад ба рушди иқтисодӣ, иҷтимоӣ, илмӣ ва фарҳангӣ бештар таваҷҷуҳ намояд. Ҳар як шаҳрванд бояд сулҳу суботро ҳамчун арзиши бузург қадр намуда, барои ҳифзи он саҳми худро гузорад. Риояи қонун, эҳтироми ҳамдигар, таҳаммулпазирӣ ва муносибати нек бо дигарон аз ҷумлаи омилҳое мебошанд, ки ба таҳкими ваҳдати миллӣ мусоидат мекунанд.
Конститутсия барои таъмини баробарии шаҳрвандон низ заминаи ҳуқуқӣ фароҳам меорад. Ҳамаи шаҳрвандон новобаста аз миллат, нажод, ҷинс, забон, эътиқод ва дигар ҳолатҳо дар назди қонун баробаранд. Ин меъёр барои таъмини адолат дар ҷомеа аҳамияти калон дорад. Ҳар як шахс бояд ҳуқуқ дошта бошад, ки бидуни табъиз аз имкониятҳои қонунӣ истифода барад ва дар ҳаёти ҷамъиятӣ фаъолона иштирок намояд. Эҳтироми баробарии шаҳрвандон яке аз нишонаҳои ҷомеаи пешрафта ва мутамаддин мебошад.
Дар Конститутсия масъалаҳои марбут ба меҳнат ва ҳифзи иҷтимоии шаҳрвандон низ мавқеи муҳим доранд. Меҳнат барои рушди шахсият ва пешрафти ҷомеа аҳамияти калон дорад. Ҳар як инсон мехоҳад бо меҳнати ҳалол зиндагии шоиста дошта бошад ва барои оилаву ҷомеа манфиат расонад. Давлат бояд барои фароҳам овардани шароити муносиб барои меҳнат ва рушди иқтисодӣ чораҳои зарурӣ андешад. Дар баробари ин, шаҳрвандон низ бояд ба меҳнат муносибати масъулиятнок дошта бошанд ва вазифаҳои касбии худро софдилона иҷро намоянд.
Маориф низ яке аз соҳаҳои муҳими ҳаёти ҷомеа мебошад. Ҷомеаи пешрафта бе илму дониш ва кадрҳои соҳибмаърифат вуҷуд дошта наметавонад. Аз ин рӯ, ҳуқуқ ба таҳсил аҳамияти махсус дорад. Ҷавонон бояд аз имкониятҳои мавҷуда истифода бурда, дониш омӯзанд, касбу ҳунар аз худ намоянд ва барои ояндаи худ ва давлат омодагӣ бинанд. Илму дониш инсонро аз ҷаҳолат дур намуда, ҷаҳонбинии ӯро васеъ мекунад. Шахси босавод ва дорои маърифати ҳуқуқӣ метавонад дар ҷомеа мавқеи дуруст пайдо намуда, барои рушди он саҳми арзанда гузорад.
Конститутсия барои рушди соҳаи фарҳанг ва ҳифзи арзишҳои миллӣ низ аҳамияти муҳим дорад. Миллати тоҷик дорои таърихи бисёрасра, фарҳанги бой, забони қадима ва анъанаҳои арзишманд мебошад. Ҳифзи ин мероси маънавӣ вазифаи ҳар як шаҳрванди ҷумҳурӣ мебошад. Ҷавонон бояд таърих ва фарҳанги миллати худро омӯзанд, ба забони давлатӣ эҳтиром гузоранд ва анъанаҳои неки миллиро ҳифз намоянд. Ҳамзамон эҳтироми фарҳанг ва арзишҳои дигар халқҳо низ барои таҳкими дӯстӣ ва ҳамдигарфаҳмӣ аҳамияти калон дорад.
Рӯзи Конститутсия ҳамчун ҷашни муҳими давлатӣ ҳар сол бо баргузории чорабиниҳои гуногун таҷлил карда мешавад. Дар муассисаҳои таълимӣ, ташкилоту корхонаҳо, мақомоти давлатӣ ва дигар муассисаҳо вохӯриҳо, конференсияҳо, мизҳои мудаввар, озмунҳо ва суҳбатҳои тарбиявӣ баргузор мегарданд. Ҳадафи асосии чунин чорабиниҳо баланд бардоштани маърифати ҳуқуқӣ, тарбияи ҳисси ватандӯстӣ ва фаҳмонидани аҳамияти Конститутсия ба шаҳрвандон мебошад. Махсусан барои хонандагону донишҷӯён чунин чорабиниҳо имконияти хуб фароҳам меоранд, ки таърихи қабули Конститутсия ва мазмуни меъёрҳои онро бештар омӯзанд.
Таҷлили Рӯзи Конститутсия бояд танҳо як чорабинии расмӣ набошад. Ин сана бояд барои ҳар як шахс имконияте бошад, ки дар бораи ҳуқуқу вазифаҳои худ, масъулияти шаҳрвандӣ ва муносибати худ ба Ватан андеша намояд. Эҳтиром ба Конститутсия дар сухан не, балки пеш аз ҳама, дар амал зоҳир мешавад. Вақте шаҳрванд қонунро риоя мекунад, ҳуқуқи дигаронро эҳтиром менамояд, вазифаи худро софдилона иҷро мекунад ва барои ободии маҳалли зист ва мамлакати худ саҳм мегузорад, ӯ ба арзишҳои конститутсионӣ эҳтироми худро нишон медиҳад.
Дар шароити имрӯза нақши Конститутсия боз ҳам бештар мегардад. Ҷомеа доимо тағйир меёбад, технологияҳои нав пайдо мешаванд, муносибатҳои иқтисодӣ ва иҷтимоӣ рушд мекунанд ва робитаҳои байни давлатҳо васеъ мегарданд. Дар чунин шароит низоми ҳуқуқӣ бояд барои танзими муносибатҳои нави ҷамъиятӣ замина фароҳам оварад. Конститутсия ҳамчун қонуни асосӣ принсипҳои бунёдии давлат ва ҷомеаро муайян намуда, барои рушди минбаъдаи қонунгузорӣ асос мегузорад.
Масъалаи ҳифзи муҳити зист низ дар ҷомеаи муосир аҳамияти калон дорад. Ҳар як инсон бояд ба табиат муносибати масъулиятнок дошта бошад. Тоза нигоҳ доштани муҳити зист, истифодаи оқилонаи захираҳои табиӣ ва пешгирии ифлосшавии муҳити атроф вазифаи умумии ҷомеа мебошад. Ин гуна масъулият низ як қисми фарҳанги шаҳрвандӣ ба ҳисоб меравад. Агар ҳар як шахс ба муҳити зист ғамхорона муносибат кунад, барои наслҳои оянда шароити беҳтар фароҳам оварда мешавад.
Ватандӯстӣ низ бо эҳтироми Конститутсия ва қонун алоқаманд мебошад. Ватандӯстӣ танҳо бо суханҳои зебо ифода намеёбад. Ватандӯст шахсест, ки Ватанро дӯст медорад, таъриху фарҳанги онро эҳтиром мекунад, қонунро риоя менамояд, бо меҳнати ҳалол барои ободии он саҳм мегузорад ва дар назди ҷомеа масъулиятшинос аст. Ҳар як шаҳрванди Тоҷикистон метавонад бо кори ҳаррӯзаи худ барои пешрафти ҷумҳурӣ саҳм гузорад. Муаллим бо таълими босифат, табиб бо хизмати содиқона, коргар бо меҳнати ҳалол, донишҷӯ бо омӯзиши хуб ва ҳар як шаҳрванди дигар бо фаъолияти масъулиятноки худ ба рушди Ватан мусоидат мекунад.
Конститутсия инчунин моро ба эҳтироми ҳуқуқи дигарон ва таҳаммулпазирӣ даъват менамояд. Ҷомеа аз одамони гуногун иборат аст ва ҳар шахс дорои андеша, ҷаҳонбинӣ ва хусусиятҳои худ мебошад. Барои зиндагии осоишта зарур аст, ки шаҳрвандон фикри якдигарро эҳтиром кунанд ва баҳсҳои худро бо роҳҳои қонунӣ ҳал намоянд. Эҳтироми ҳамдигар яке аз асосҳои суботи ҷомеа мебошад.
Имрӯз ҳар як шаҳрванди Тоҷикистон бояд дарк кунад, ки Конститутсия танҳо як китоби ҳуқуқӣ нест. Он санадест, ки асосҳои зиндагии давлат ва ҷомеаро муайян мекунад ва ҳуқуқу озодиҳои инсонро ҳифз менамояд. Донистани Конститутсия барои ҳар як шахс муҳим аст. Шаҳрванд бояд бидонад, ки чӣ ҳуқуқ дорад, чӣ вазифа дорад ва дар ҳолати поймол шудани ҳуқуқҳояш аз кадом роҳҳои қонунӣ истифода бурда метавонад. Чунин дониш ба баланд гардидани маърифати шаҳрвандӣ ва таҳкими ҷомеаи ҳуқуқбунёд мусоидат мекунад.
Ҳар қадаре ки сатҳи маърифати ҳуқуқии ҷомеа баланд бошад, ҳамон қадар муносибати шаҳрвандон ба қонун масъулиятнок мегардад. Аз ин рӯ, омӯзиши Конститутсия бояд на танҳо дар муассисаҳои таълимӣ, балки дар оила ва муҳити иҷтимоӣ низ идома ёбад. Волидон бояд ба фарзандони худ эҳтироми Ватан, қонун ва ҳуқуқи дигаронро омӯзонанд. Ҷомеа низ бояд барои рушди фарҳанги ҳуқуқӣ ва шаҳрвандӣ шароити мусоид фароҳам созад.
Дар маҷмуъ, Конститутсияи Ҷумҳурии Тоҷикистон яке аз муҳимтарин дастовардҳои даврони истиқлолияти давлатӣ мебошад. Қабули он 6 ноябри соли 1994 барои ташаккули асосҳои давлатдории муосир, таҳкими истиқлолият, таъмини волоияти қонун, ҳифзи ҳуқуқу озодиҳои инсон ва рушди ҷомеаи ҳуқуқбунёд заминаи устувор гузошт. Ин санади асосӣ роҳи рушди давлатро муайян намуда, барои фаъолияти мақомоти давлатӣ ва шаҳрвандон заминаи ҳуқуқӣ фароҳам овардааст.
Рӯзи Конститутсияи Ҷумҳурии Тоҷикистон барои ҳар як шаҳрванди ҷумҳурӣ рӯзи муҳими таърихӣ ва давлатӣ мебошад. Ин рӯз моро водор месозад, ки ба истиқлолияти давлатӣ, сулҳу субот, ваҳдати миллӣ ва арзишҳои ҳуқуқии ҷомеа арҷ гузорем. Мо бояд дарк намоем, ки ҳифзи дастовардҳои истиқлолият танҳо вазифаи давлат нест, балки масъулияти ҳар як шаҳрванди мамлакат мебошад. Ҳар яки мо бо риояи қонун, иҷрои вазифаҳои шаҳрвандӣ, муносибати нек ба дигарон ва меҳнати софдилона метавонем дар рушди Тоҷикистони азиз саҳми худро гузорем.
Аз ин рӯ, эҳтиром ба Конститутсия бояд қисми ҷудонашавандаи фарҳанги шаҳрвандии ҳар як шахс бошад. Мо бояд онро омӯзем, мазмуну моҳияти онро дарк намоем ва дар ҳаёти ҳаррӯза талаботи қонунро риоя кунем. Ҷавонон бояд ҳамчун насли ояндасози мамлакат дар таҳкими арзишҳои конститутсионӣ, ҳифзи истиқлолияти давлатӣ, ваҳдати миллӣ ва рушди ҷомеа саҳми муносиб гузоранд. Зеро ояндаи Тоҷикистон аз сатҳи маърифати имрӯзаи ҷавонон, масъулияти шаҳрвандии онҳо ва муҳаббаташон ба Ватан вобастагии зиёд дорад.
Конститутсия ҳамчун санади тақдирсози миллат дар роҳи сохтмони давлати соҳибистиқлол нақши бузург гузоштааст ва минбаъд низ барои рушди давлату ҷомеа аҳамияти муҳим хоҳад дошт. Арзиши асосии он дар он ифода меёбад, ки барои инсон, ҳуқуқу озодиҳои ӯ ва рушди ҷомеа заминаи ҳуқуқӣ фароҳам меорад. Ҳифзи Конститутсия, эҳтироми қонун ва риояи меъёрҳои он вазифаи муқаддаси ҳар як шаҳрванди Тоҷикистон мебошад.
Рӯзи Конститутсияи Ҷумҳурии Тоҷикистон на танҳо ҷашни қабули қонуни асосии ҷумҳурӣ, балки ҷашни истиқлолияти давлатӣ, давлатдории миллӣ, ҳуқуқу озодиҳои инсон, ваҳдати миллӣ ва арзишҳои муҳими ҷомеаи Тоҷикистон мебошад. Мо бояд ин рӯзро бо эҳсоси баланди ватандӯстӣ ва масъулияти шаҳрвандӣ таҷлил намоем.
Конститутсияи Ҷумҳурии Тоҷикистон воқеан ҳам санади асосии давлат, таҳкимбахши истиқлолият, муҳофизи ҳуқуқу озодиҳои инсон, кафили сулҳу субот, рушди ҷомеаи ҳуқуқбунёд ва пешрафти Тоҷикистон ба ҳисоб рафта, аз ҳар шаҳрванд садоқат ба Ватан ва эҳтиром ба қонунро тақозо менамояд.
АКС: АМИТ «Ховар»